Rozdarty świat i smutny widok na otwarciu Igrzysk Paralimpijskich. Romuald Schmidt: Żal mi sportowców

Żal mi sportowców, że nie byli w Weronie, ceremonia otwarcia to dla zawodników zawsze wielkie i emocjonujące przeżycie. Ale pocieszam się, że tutaj, w Cortinie, też im się udzieliła ta szczególna atmosfera i będą mieli co wspominać. Takie coś zdarzyło się po raz pierwszy w historii 14 igrzysk zimowych i miejmy nadzieję, że po raz ostatni 

Jasne, że trochę mi przykro, że ostatecznie nie poniosłem biało-czerwonej flagi w tym pięknym i historycznym miejscu. Wybór na chorążego naszej ekipy traktowałem jako wielki zaszczyt i bardzo to przeżywałem. Ale wiadomo, jaka jest sytuacja i naturalnie musiałem się jej podporządkować. Teraz, zamiast sobie tym truć głowę, wolę się skupić na startach, a może za cztery lata odbiję sobie to niedoszłe chorążowanie

Reklama

Ta przyszłość jest nam bardziej potrzebna niż kiedykolwiek. Cztery lata temu powiedziałem, że jestem przerażony tym, co dzieje się na świecie. Niestety, sytuacja nie uległa poprawie. Niektóre kraje na świecie są znane przede wszystkim z nazwisk swoich przywódców politycznych. Ja wolę znać kraje z nazwisk ich sportowców.  Sport oferuje światu inną ścieżkę, inną perspektywę. Tutaj, w Mediolanie i Cortinie, igrzyska paralimpijskie oferują coś naprawdę innego. Różnorodność tutaj nie dzieli, lecz wzbogaca. Tutaj spotykają się narody, a sportowcy rywalizują z determinacją i uczciwością, zjednoczeni we wzajemnym szacunku i przestrzegając zasad sportu

Reklama

Wszyscy jesteśmy w pełni świadomi, że te igrzyska odbywają się w głęboko podzielonym świecie – rozdartym wojną, bólem i cierpieniem – w jednym z najbardziej dramatycznych momentów naszych czasów. Właśnie dlatego przesłanie pokoju, inkluzywności i solidarności, płynące z ruchu olimpijskiego i paralimpijskiego, nabiera jeszcze głębszego i bardziej istotnego znaczenia. Prawdziwą miarą naszych wysiłków będzie jednak dopiero to, co pozostanie po zgaszeniu paralimpijskiego znicza.