Piotr Rykaczewski z Wiary Lecha: Cała Lubawa jest za Legią, więc jako kibic Lecha miałem ciężko

Piotr Rykaczewski to nowa twarz w sekcji futsalu Wiary Lecha. Pivot, który mieszka pod Lubawą w świetnej dla zespołu kibiców Kolejorza rundzie strzelił 10 bramek. Michałowi Bondyrze opowiedział o tym, jak to jest być kibicem Lecha, gdy wszyscy wokół kibicują Legii, dlaczego nie został mistrzem świata w socca oraz jak gwiazdkowy prezent może pomóc zrealizować cel jakim jest awans do Fogo Futsal Ekstraklasy.

Michał Bondyra: Pierwsza runda w wykonaniu Wiary Lecha była bliska perfekcji: w 11 meczach, 10 razy wygraliście, remisując tylko w Lęborku. A jak Ty ocenisz tą rundę i grę całego zespołu?
Piotr Rykaczewski, napastnik futsalistów Wiary Lecha: Całą rundę oceniam na duży plus. Szkoda tego remisu w Lęborku, bo mogliśmy tam spokojnie wygrać. Największą bolączką jest to, że tracimy sporo bramek, z czego zadowolony nie jest trener Orlando Duarte. Ale mocno pracujemy na treningach, żeby te błędy minimalizować.

Pewnie o to trudno w meczach, gdy prowadzicie kilkoma bramkami, bo przychodzi takie naturalne rozluźnienie.
Rzeczywiście jest w takich momentach lekkie rozluźnienie, ale trener uczy nas tego, żebyśmy grali do końca na najwyższych obrotach, nie dając szans rywalom.

Który mecz był trudniejszy – ten wygrany 3:2 z waszym głównym rywalem do awansu Jagiellonią w Poznaniu czy ten zremisowany w Lęborku 2:2?
Według mnie najtrudniejszym meczem w tym sezonie był mecz z Jagiellonią. To było spotkanie dwóch drużyn, które równie dobrze mogły grać w Fogo Futsal Ekstraklasie i nie odstawałyby od reszty stawki. 
Mecz z Lęborkiem, to było spotkanie niewykorzystanych szans, a do tego dwie bramki sami sobie strzeliliśmy. Nie ujmując nic drużynie z Lęborka, z tego wyjazdu powinniśmy przywieźć trzy punkty. Ale z drugiej strony, jeśli mieliśmy stracić punkty to lepiej, że stało się z Lęborkiem niż z Jagiellonią. 

A jak ocenisz wasze mecze w Pucharze Polski? Przeszliście do tej pory dwie rundy: najpierw było domowe zwycięstwo z ekstraklasowiczem FC Toruń aż 7:4 i twój gol, potem wysoka wygrana z Zalanymi w Kętrzynie 7:2, a na deser czeka was bój o ? finału w meczu na Piotrowie w derbach z Futsalem Leszno! 
Uważam, że z Toruniem zagraliśmy na swoim poziomie, który powinniśmy prezentować w każdym meczu. Na pewno żaden kibic nie żałował, że przyszedł na ten pojedynek, bo było dużo zwrotów akcji, a przede wszystkim bramek. Udowodniliśmy, że możemy toczyć równą walkę z rywalem z ekstraklasy, a nawet z nim przeważać i wysoko wygrać. W kolejnej rundzie rywal był już dużo słabszy. Ale długo do Kętrzyna jechaliśmy. Zmęczeni podróżą źle weszliśmy w mecz, było trochę nerwowości, głupich strat. A to napędzało gospodarzy. Na szczęście na koniec wysoko wygraliśmy i o ćwierćfinał będziemy bili się z Futsalem Leszno.

Jak podchodzisz do tych derbów Wielkopolski z Futsalem Leszno, trzecią siłą ekstraklasy?
To zespół z najwyższej półki! Do tego rywal ,,zza miedzy” doskonale nam znany. Kilku chłopaków od nas grało właśnie w tej drużynie i wiem jaki ten mecz ma dla nich znaczenie. Myślę, że ten pojedynek sprowadzi na nasze trybuny sporo kibiców, także tych z Leszna. Już dziś mogę obiecać, że damy z siebie wszystko, by było to ciekawe widowisko. 

Runda dla zespołu była świetna. Dla Ciebie też bardzo dobra. Strzeliłeś 10 goli w 11 meczach, do tego dołożyłeś 4 asysty i jeszcze gola w Pucharze Polski. Jesteś drugim strzelcem zespołu po Urielu Cepedzie. Dominik Solecki, gdy go pytałem o Twoją rundę mówił, że zrobiłeś duży postęp. A jak Ty ocenisz tą rundę w Twoim wykonaniu?
Wkładam wiele wysiłku w treningi, żeby robić postęp. Widzę, że jest z treningu na trening coraz lepiej. Przychodząc do klubu nie wiedziałem czego mogę się spodziewać, ale założyłem sobie, że celem minimum będzie 10 zdobytych bramek w rundzie i to się udało. Mam nadzieję, że w kolejnej rundzie co najmniej powtórzę ten wynik.

Który z meczów był Twoim najlepszym w tej rundzie?
Myślę, że mecz z Futbalo Białystok, w którym zdobyłem dwie bramki, zaliczyłem asystę, a po moim strzale był jeszcze słupek. To było spotkanie, w którym najpewniej czułem się na boisku.

Twój wzrost predysponuje Cię do tego, żeby grać na pivocie, pozycji, na której możesz piłkę przyjąć, a potem strzelić.
Wszyscy chłopacy w drużynie się śmieją, że przez moje długie nogi jestem niewygodny dla rywala, bo często przez to odbieram piłkę, a potem trzymam ją daleko od siebie i z kolei mnie ciężko ją odebrać.

W czym indywidualnie najbardziej się rozwinąłeś, a co musisz jeszcze poprawić?
Największym moim problemem jest skupienie na meczu. Cały czas nad tym aspektem pracujemy z trenerem na treningach. Największy progres wykonałem chyba w pracy w obronie, poprawiłem też spokój pod bramką rywali. Zimna krew to podstawa u napastnika.

A jak to się stało, że człowiek z Kazanic, koło Lubawy znalazł się w Wiarze Lecha?
Dominik Solecki odezwał się do mnie dokładnie w Sylwestra. Chcieliśmy dopiąć transfer, ale tydzień wcześniej podpisałem kontrakt z Jeziorakiem Iława, na grę w czwartej lidze na trawie. Dominik nie chciał mnie podkradać, bo byłem tam kluczowym zawodnikiem. Wróciliśmy do rozmów po pół roku i tu jestem. Przejście do Wiary Lecha to był dla mnie spóźniony prezent na gwiazdkę. 

Grałeś zarówno na trawie, jak i w hali. Którą piłkę bardziej lubisz?
Faktycznie całe życie gram tu i tu. Kiedyś wybierałem trawę, teraz postawiłem na futsal. Gra na hali jest szybsza, więcej się w niej dzieje, poza tym mam częściej piłkę przy nodze, co bardzo mnie cieszy.

Skoro pochodzisz spod Lubawy to Constract był dla Ciebie naturalnym wyborem jeśli chodzi o futsal.
Tak, to jedyna siła futsalowa w okolicy. Pewnego razu przyszedłem do klubu, spróbowałem i… mi się spodobało. W drugim zespole Constractu walczyłem w barażach o awans, z pierwszym trenowałem trzy miesiące. Ale potem wybór padł na trawę. 

Lubawa nie jest za Lechem.
Nie, od zawsze jest związana z Legią. Ale ja byłem i jestem kibicem Lecha!

Jak to się stało?
Przez kuzyna. Miałem 8 lat, gdy obejrzałem pierwszy mecz Lecha. To było spotkanie z Manchesterem City w Lidze Europy, Mateusz Możdżeń strzelił wtedy gola na 3:1 dla Kolejorza po widłach. Na mecz do Poznania pojechałem dopiero w 2019 roku. Musiałem mieć na taką wyprawę dorosłego opiekuna. A to był problem, bo wszyscy w okolicy byli za Legią, tak jak mówiłem…

Nie miałeś problemów, że kibicujesz Lechowi?
Czasem było ciężko, musiałem się ukrywać, bo kibice są różni. Ale Lech w sercu był od zawsze. To jedyny słuszny dla mnie klub. 

A teraz jak jesteś w Poznaniu na Bułgarską chodzisz częściej?
W tym sezonie byłem na trzech meczach ligowych i na meczu z Rapidem Wiedeń na Lidze Konferencji Europy.

Poznań Ci się podoba?
Bardzo, przepiękne miasto, coraz bardziej je poznaję dzięki Dominikowi Soleckiemu. 

Jak wiele brakowało, żebyś był mistrzem świata w… socca? Przecież w tym miesiącu w Meksyku podopieczni Klaudiusza Hirscha zdobyli w imponującym stylu mistrzostwo świata, a Ty też byłeś brany pod uwagę…
Miałem być na ostatnim etapie „polowania na reprezentanta”, co dawało mi dużą szansę na przepustkę do kadry, która jechała do Meksyku. Miałem jednak rozmowę w klubie z trenerem Orlando Duarte, który powiedział mi bym sobie wyznaczył priorytety. Stwierdziłem, że jest to futsal, więc tylko na nim się skupiłem. W kadrze mam jednak bardzo dobrego znajomego – dziś już mistrza świata Bartka Piórkowskiego, który wprowadzał mnie w świat socca. Razem graliśmy w Stawigudzie w Pucharze Polski, a jednego zwycięstwa zabrakło byśmy z eliminacji dostali się do Mistrzostw Polski. To była świetna przygoda i kawał nauki. 

No dobrze, powiedz mi na koniec jakie masz teraz plany?
Dostaliśmy trzy dni wolnego na święta. Każdy z nas otrzymał też plan, a do treningów wracamy 5 stycznia. Oby ta runda przyniosła nam awans. Mam nadzieję, że nowe halówki, które dostałem pod choinkę pomogą strzelić jeszcze więcej bramek, co przełoży się na nasze pierwsze miejsce na koniec sezonu.