Gwiazdy igrzysk i ich niezwykłe spotkanie gwiazd polskiego sportu podczas Enea Poznań Open

Rodzic jest bardzo ważną częścią życia i rozwoju młodego człowieka. Jest często pierwszą osobą, która „pcha” dziecko do sportu. To on namawia do aktywności, zawozi na zajęcia, motywuje. Ale często jest tak, że rodzic spełnia swoje niespełnione ambicje, a one nie są odpowiednim motywatorem do tego, aby to dziecko stawało się coraz lepsze. Dlatego chciałam rodzicom wskazać, uczulić ich na to, gdzie są te granice roli rodzica w sporcie. Ja, kiedy miałam 15 lat zabroniłam rodzicom przychodzenia na zawody, w których startowałam. Bo chciałam być wolna od ich oczekiwań, od swego rodzaju presji. Rodzic ma oczywiście wspierać, pomagać, był dostępny, przytulić, ale nie oceniać, bo od oceny jest trener. Rodzic może wysłuchać, może mieć swoje zdanie, ale nie może mówić dziecku, jeśli to zdanie jest sprzeczne z opinią trenera. Bo dziecko będzie w konflikcie, będzie rozdarte. Musimy pamiętać, że w drodze do sukcesu najważniejsze jest dziecko

Dzisiaj kolejny mogłam dać coś od siebie. Ale było to inspirujące także dla mnie, bo mogłam w kontekście swoich przeżyć spojrzeć na siebie trochę inaczej. To na mnie działa uzdrawiająco, ale mam nadzieję, że moja szczerość i otwartość w opowiadaniu mojej historii będzie dla kogoś inspiracją. Dlaczego opowiedziałam o kryzysach w mojej karierze? Bo to właśnie one posuwały mnie w inne miejsce mojego życia. Chociaż nie były to sytuacje komfortowe, to finalnie ja z nich bardzo dużo czerpałam, bo musiałam szukać innych rozwiązań, musiałam działać i się rozwijałam. Chciałam tutaj też tym zainspirować. 

Reklama

Wzięłam aktywnie udział w dwóch panelach dyskusyjnych, reszcie się przysłuchiwałam i głowa mi paruje. Dlatego bardzo się cieszę, że tu mogłam być. Usłyszałam mnóstwa historii, wskazówek, które pewnie przez kilka dni będę teraz „trawić” przez jakiś czas, będzie to we mnie pracowało. Ale wspaniałe jest usłyszeć perspektywę innych sportowców, to, że też mierzyli się z kryzysami. Uprawiamy różne dyscypliny sportu, ale mamy podobne przeżycia, wiele nas łączy

Reklama

Opowiedziałem m.in. o swoich słabościach. O tych, które mnie i moje zawodniczki budowały, ale też o tych, które przeszkadzały nam w drodze do sukcesu, do medali olimpijskich. Zrobiłem to, bo to jest bardzo ważne, ale nie jest to proste. Kształcenie mistrza świata czy
medalisty olimpijskiego, który oprócz kariery ma też życie rodzinne jest bardzo trudnym i odpowiedzialnym wyzwaniem dla trenerów. Trener staje się często na zgrupowaniach lekarzem pierwszego kontaktu, mentorem, czasami nawet psychologiem. Trzeba więc być holistycznie
wykształconym, żeby temu podołać, A do tego dochodzi wielka presja, więc taka wiedza, posłuchanie innych są bezcenne

Reklama